Nadat een aantal pioniers zoals Olivier Siegelaar en Niki van Sprang het voortouw namen, is het steeds gebruikelijker geworden om aan de andere kant van de oceaan te gaan studeren en roeien. Ik weet nog goed dat Max Ponsen en Roel van Broekhuizen, anderhalf jaar voordat ik klaar was met de middelbare school, besloten naar Amerika te gaan. Ik was al benaderd door ‘recruiters’, maar vond het moeilijk een keuze te maken. Toen zij gingen, dacht ik: ‘Ja maar hallo, dat kan ik ook!’, en ik was niet de enige. Nadien besloten ruim tien voormalige topjuniorenroeiers naar Amerika te vertrekken en zij zitten nu verspreid over het hele land. Nu ik met kerst weer even terug ben is de meest voorkomende vraag: “Wat zijn nou de grootste verschillen met Nederland?”. Het zal voor elke universiteit anders liggen, maar aangezien we toch twintig uur per week bezig zijn met roeien, ligt voor mij het grootste verschil in het coachen.

Een stereotype dat ik vaak te horen krijg is dat Amerikaanse coaches alleen om ergometerscores geven, dat techniek niet bestaat en dat iedereen geblesseerd terugkomt. Ja, er wordt inderdaad getraind op de ergometer, techniek wordt anders aangepakt en de houding naar blessures toe is anders. Als ik aan een Amerikaan in één zin moet uitleggen hoe Nederlanders trainen, zeg ik dat we minder rug gebruiken, meer extensieve duurtrainingen (ED) doen in plaats van elke dag wedstrijdjes en dat er minder focus is op het mentale aspect. Toch geloof ik dat mijn Nederlandse collega’s op andere plekken in Amerika weer een andere perceptie hebben, wat benadrukt dat het verschil coach gebonden is.

Eén van de redenen dat ik voor The University of Texas in Austin (UT) heb gekozen is omdat mijn coach, Dave O’Neill, van zijn beginnende roeiers niet per se snelle ergometerscores verwacht. Bij andere universiteiten wordt soms een richttijd gegeven en als de roeier die niet haalt, komt hij of zij niet binnen. Zo zit ons programma niet in elkaar, hoewel ik me een ongeluk schrok toen ik eenmaal in begon. Het aantal uren dat ik elke maandagmorgen op de ergometer moest afleggen was heel anders dan wat ik gewend was. Al ik heb ik het idee dat er inmiddels overal – en dus ook in Nederland –  een schepje bovenop het normale volume wordt gedaan.

Het verschil zit meer in de controle die in Amerika heerst. Elke keer dat we een training doen, worden onze scores genoteerd in een logboek, of het nou een rustige ED-training is of een van de tests die we elke vrijdag afleggen. Elke training die ik doe, ben ik me er van bewust dat mijn tijden in de gaten worden gehouden, dat ik word vergeleken met de groep meisjes die vergelijkbare tijden trappen en dat er wordt gekeken of mijn resultaten beter zijn dan de voorgaande week. Geregeld worden er motiverende speeches gehouden die als conclusie hebben dat als je gewoon elke dag één procent beter wordt, het succes vanzelf komt. Je hoeft geen wiskundewonder te zijn om te begrijpen dat via deze zienswijze een jaar lang twintig uur per week trainen een onrealistisch percentageverbetering oplevert. Hoewel iedereen zich realiseert dat dit onmogelijk is, geeft het blinde optimisme ook een drive die ik in Nederland niet kende. Als ik weer eens om kwart voor zes in de ochtend opsta om twintig kilometer te skiffen denk ik heus niet elke dag dat ik de sterren van de hemel ga roeien, eerder het tegenovergestelde. Maar als ik eenmaal naast mijn teamgenoten van over de hele wereld lig en mijn coach door de megafoon loeit dat ‘elke dag zou moeten tellen alsof het Amerikaans nationaal kampioenschap is’ komt er een competitieve drang in ons naar boven die fysiek een hele hoop uit ons haalt.

Een minder positieve consequentie van deze controle is dat het de zelfstandigheid in de roeier weghaalt. Amerikanen leren normaal gesproken roeien in de acht op hun ‘high school’. Ze trainen een paar keer per week, ergometeren wat en geven vooral erg veel om twee en zes kilometertests. De lange afstanden en het aantal trainingsuren die de meeste junioren in Nederland draaien, zijn zeer ongebruikelijk. Het gebrek aan focus op techniek komt naar mijn idee vooral door het gebrek aan ervaring in kleine nummers. Onze coach begon het jaar voor mij bij UT en toen er meer Europese roeiers kwamen, werd het verschil in de kleine nummers binnen één training duidelijk. Alle Europeanen roeiden met twee vingers in de neus rondjes om de Amerikaanse meisjes die vaak meerdere malen naar het WK onder 23 jaar waren geweest en veertig seconden sneller gingen op de ergometer. Mijn coach besloot zijn aanpak om te gooien en afgelopen jaar legden we gemiddeld twintig kilometer per dag in kleine nummers af, bovenop het normale dagelijkse ergometer- en krachttrainingsprogramma. Hierin werd duidelijk dat meisjes die in de acht weg konden komen met zogeheten ‘off-strokes’, ofwel halen zonder druk, keihard op hun bek gingen in de kleine nummers. Er sterk uitzien in de acht, serieus kijken terwijl ze gewoon meebewogen, was er niet meer bij. Toen we weer in de acht werden gezet, was het verschil als dag en nacht. Het selecteren op basis van prestaties in kleine nummers heeft dus zelfstandigheid, die je naar mijn mening van een ‘topsporter’ zou moeten kunnen verwachten, toegevoegd.

Uiteindelijk ligt het aan de coaches, de sfeer van het team en het trainingsprogramma hoe iemand zijn of haar tijd in Amerika ervaart. De competitie die heerst door de extreme controle kan het beste in mij naar boven halen, maar resulteert ook in ongewenste blessures omdat het lastiger is om je grens aan te geven. De zelfstandigheid die ontbreekt zorgt voor een gebrek aan vertrouwen in de boot, maar ook dat is veranderlijk en afhankelijk van de aanpak en stijl van de coach. Het militaire regime dat er op na wordt gehouden ligt ook aan de grote van het team: ik train dagelijks met zestig meisjes tegelijkertijd, terwijl er in Nederland meestal niet meer dan twintig mensen met elkaar roeien. Al deze verschillen hebben voordelen en nadelen, maar hetgeen wat me toch elke keer opvalt is dat alles genuanceerder is dan men in Nederland denkt.

Fanny Bon (21) roeit in Nederland voor Willem III en deed in 2014 en 2015 voor Nederland mee aan de Wereldkampioenschappen voor junioren. Een jaar later vertrok zij naar Austin om daar voor de The University of Texas te roeien en te studeren. Voor Toprow schrijft zij komende maanden een column over wat ze daar mee maakt en in hoeverre het roeien anders beleeft wordt dan hier. 

600 km – 12 provincies – 24 uur: wat een tocht!

600 km – 12 provincies – 24 uur: wat een tocht!

Wat een tocht! 600 km in 24 uur langs alle 12 de provincies lijkt bijna onmogelijk. 90% van de mensen waaraan we dit vertellen gelooft niet dat je lichaam hier fysiek toe in staat is. Hierbij ons verhaal over de fantastische tocht ‘De Ronde van Nederland’. Dagen...

Lees meer
Vlotverhalen: Balthasar

Vlotverhalen: Balthasar

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Balthasar die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug!KenmerkenBalthasar is te herkennen aan zijn feloranje oproei jasje. Het is een van de...

Lees meer
Vlotverhalen: Frits

Vlotverhalen: Frits

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Frits die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. Open dagNa een open dag bij roeicentrum Berlagebrug was Frits verkocht. Hij was met zijn...

Lees meer
Vlotverhalen: Anna Mol

Vlotverhalen: Anna Mol

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Anna Mol die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. Het eerst wat Anna zei tijdens ons gesprek is “je kan het roeien zo gek maken als...

Lees meer
Even voorstellen: David Jonker

Even voorstellen: David Jonker

De trouwe lezer van de TopRow blog heeft zijn naam al eens voorbij zien komen; David Jonker. Normaliter neemt hij de interviews af, maar dit keer staat hij zelf in de spotlight. Ik sprak met de “meest veelzijdige werknemer” van onze organisatie. Wie als instructeur...

Lees meer
Even voorstellen: Louise van Giezen

Even voorstellen: Louise van Giezen

“Zwitserse klokje”Louise werkt nu twee jaar bij Toprow. Ze is ooit geïntroduceerd door de huidige hoofdinstructeur Merel. Zij kennen elkaar van het junior roeien bij KR&ZV het Spaarne. Louise was begonnen als junior wedstrijd roeister maar na 2 jaar vond ze het...

Lees meer
Vlotverhalen: de drie Musketiers

Vlotverhalen: de drie Musketiers

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij drie dames die roeien bij Roeicentrum Berlagebrug. Dit vlotverhaal gaat over Lidwien, Marianne en Anneke. Lidwien is ooit begonnen...

Lees meer
Even voorstellen: Floris van de Ruit

Even voorstellen: Floris van de Ruit

Dit is Floris, een vrolijk, altijd lachende instructeur maar ook op een goede manier perfectionistisch. De geschiedenis van FlorisFloris is als peuter matroos begonnen met zeilen. Op 2 jarige leeftijd stond hij met een oranje reddingsvest om zijn nek klaar om de boot...

Lees meer
Vlotverhalen: Chris Berger

Vlotverhalen: Chris Berger

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij met Chris Berger, die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. RoemeniëEen lange tijd geleden was er een jongen van 14 jaar die wilde...

Lees meer
Vlotverhalen: Jacqueline

Vlotverhalen: Jacqueline

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij met Jacqueline, die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug.  AvondvierdaagseJacqueline roeit nu zo’n zes jaar bij Roeicentrum...

Lees meer
Even voorstellen: Reinier Calkhoven

Even voorstellen: Reinier Calkhoven

Dit is Reinier, een spontane, bescheiden zeilinstructeur met gevoel voor humor. JongReinier is begonnen op 7-jarige leeftijd met zeilen. Voor de lezers die onbekend zijn met de leeftijd waarop je mag beginnen met optimist zeilen bij het Watersportcentrum. Bij het...

Lees meer
Vladimir Putin verrassende winnaar online NKIR

Vladimir Putin verrassende winnaar online NKIR

Tijdens de online NKIR heeft Vladimir Putin uit Moskou bij de zware mannen de snelste tijd neergezet. Dit tot grote verbazing van de internationale sportwereld. Door Covid-19 was de organisatie van de NKIR dit jaar gedwongen om de wedstrijd online te organiseren...

Lees meer
Welkom TopRow Melbourne

Welkom TopRow Melbourne

Midden in de chaos dat 2020 is, viert Toprow de opening van een nieuwe locatie in Melbourne, Australië. De eerste Australische roeiers zullen op 4 November te water gaan, 8 maanden na de origineel geplande opening van de locatie, wat helaas was uitgesteld door de...

Lees meer
Even voorstellen: Harriet Lowe

Even voorstellen: Harriet Lowe

Als je al een keer bij onze locatie in Londen hebt geroeid zal je haar vast herkennen, dit is Harriet. Sinds 2018 versterkt zij ons team, waar ze meteen in het diepe is gegooid vlak na de opening van onze Toprow Putney locatie.Wat begon als een zomerbaantje werd na...

Lees meer
Even voorstellen: Aster Verhagen

Even voorstellen: Aster Verhagen

Dit is Aster, een spontane, lieve en altijd vrolijke zeilinstructrice. Aster is een prachtig voorbeeld van een door het watersportcentrum opgeleide zeilinstructrice. Dit zal ik uitleggen. De moeder van Aster begon 13 jaar geleden met een Valk cursus bij het...

Lees meer
Vlotverhalen: Jeanine Zoet

Vlotverhalen: Jeanine Zoet

Jeanine is afgelopen september eindelijk begonnen met zeilen, geïnspireerd door haar opa vele jaren geleden. Haar late start komt doordat haar vader nooit heeft leren zeilen. Hierdoor is de sport nooit overgedragen. In deze semi-lockdown door Covid-19 was het tijd om...

Lees meer
Laat het lichte roeien niet dood bloeden!

Laat het lichte roeien niet dood bloeden!

Het lijkt inmiddels definitief: het lichtgewicht roeien wordt door het IOC geschrapt van de olympische kalender. Binnen het Nederlandse (studenten)roeien is het sinds dat deze aankondiging in 2016 werd gedaan opmerkelijk stil gebleven. Ik vroeg me dan ook af: wordt er...

Lees meer
NLroei start nieuwe RoeiBond

NLroei start nieuwe RoeiBond

Voor NLroei lezers komt het niet als een verrassing: het mediaplatform start een nieuwe RoeiBond.  De afgelopen maanden werd de berichtgeving op het populaire platform gedomineerd door aanvallen op het bestuur van de KNRB. Nu is de maat vol voor de redactie.  Beoogd...

Lees meer
Een guerrilla aanval op de Sporthallen

Een guerrilla aanval op de Sporthallen

Van de NKIR organisatie tot deelnemers of roei-partners, in deze blogreeks nemen wij een kijkje achter de schermen. Hoe wordt de NKIR voorbereid? Hoe ziet de NKIR eruit door hun ogen? Deze week praten wij met de voorzitter van de NKIR organisatie, Jesse Bergman. ...

Lees meer
Even voorstellen: Will Golding

Even voorstellen: Will Golding

Zoals zoveel mensen in onze sport, begon Will niet als roeier. In plaats daarvan beoefende hij naast crosscountry ook voetbal en rugby, "niet bijzonder goed", zoals hij het zegt. Na zijn eerste jaar aan de University of East London kwam hij tot de conclusie dat hij te...

Lees meer
Inclusiviteit in de roeisport

Inclusiviteit in de roeisport

Onlangs kwam in Amerika de film 'A most beautiful thing' uit. De roeiers uit deze documentaire trokken eind jaren ’90 als eerste Afro-Amerikaanse roeiteam van een middelbare school, veel bekijks bij roeiwedstrijden. Ook de Nederlandse roeiwereld is vrijwel geheel...

Lees meer