Na twee jaar geroeid te hebben in het nationaal junioren team en twee keer een medaille te hebben misgelopen op het junioren wereldkampioenschap in Hamburg en in Rio de Janeiro, besloot ik dat ik tot het uiterste wilde gaan door roeien te combineren met studeren in Amerika. Na een half jaar rondfladderen en een paar reisjes op en neer te hebben gemaakt naar de grote boze VS, besloot ik naar The University of Texas in Austin te gaan. Ja, mijn ouders keken ook wel even raar op toen ik dat vertelde. Een van de beste vrouwencoaches van de VS heeft vorig jaar na een 16 jaar durende carrière bij Cal, Berkeley, besloten om zijn zinnen te zetten op het roeiprogramma bij UT. Voor zijn komst presteerde de meisjes weinig tot niks. Nadat hij ze negen maanden had gecoacht werd de eerste acht vierde van Amerika op de nationale studentenkampioenschappen, de NCAA’s. Met andere woorden: de belangrijkste wedstrijd van het jaar.

Het is maandagochtend, 10:26. Ik zit met beide pootjes omhoog in ‘study hall’, een fenomeen onder alle eerstejaars atleten. Als roeiers zijn we verplicht om acht uur per week te studeren in deze uiterst inspirerende omgeving, zonder ramen, zonder banken waar je lekker op in slaap kan vallen en zonder enige afleiding, want er moeten acht productieve uren gedraaid worden. Vandaag is een dag zoals alle andere dagen. Ik stond op om 05:50, fietste 60 kilometer omdat ik helaas licht geblesseerd ben aan mijn enkel, viel een bakje havermout aan en hier zit ik dan, mijn intellectuele horizon te verbreden.

Hoe weemoedig deze anekdote ook mag klinken, eigenlijk ben ik ontzettend aan het genieten. Natuurlijk heb ik soms geen zin om op te staan als het voor je gevoel nog midden in de nacht is en nee, ik sta ook niet elke dag te springen om wederom meer dan 20 kilometer te roeien als ik nog een zware training in het vooruitzicht heb die dag. Het is de instelling die het hem doet. Tijdens training is er niemand die klaagt, niemand die zucht en puft en steunt, zichzelf afvragend: ‘Wat ben ik hier in godsnaam eigenlijk aan het doen?’. De gedachte die in Nederland zo vaak door mijn gedachte heeft gespookt: ‘Hoe zou het zijn om een normaal studentenleven te lijden?’ komt hier sporadisch in me op.

Een van de redenen is de no-nonsense aanpak die de coaches hier hebben. Het verschil tussen mijn meisjes 16-18 jaren en nu had niet groter kunnen zijn. De coaches zorgen voor een afstand, waarmee ze hun autoriteit in stand houden. Of het een vriendelijke comfortabele gezellige omgeving is om je in te bevinden? Als je het mij vraagt: nee. Maar is het goed? Daarop antwoord ik met 100% zekerheid: ja. Doordat er geen ruimte is voor uitzonderingen zorgen mensen er voor dat ze altijd op tijd en voorbereid zijn. Elke training wordt op z’n efficiëntst uitgevoerd, overal is een systeem voor: de riemen naar binnen brengen, de boot in en uit het water halen, rekken en strekken, enzovoorts.

Een andere reden is dat we alle middelen hebben om te presteren naar behoren. Wat me het meest verbaasde was een gebeurtenis tijdens een van mijn eerste krachttrainingen hier. Mijn hand was door de vele uren trainen getransformeerd tot Een Grote Blaar, zoals iedere wedstrijdroeier weleens heeft (of zeg ik iets nieuws?). De blaar was open gegaan en in mijn minuutje rust besloot ik hem eens even van dichtbij te inspecteren. Voor ik het wist stond de medisch begeleider van het roeiteam naast me met een pleister en een of ander desinfecterend zalfje: ‘Let me take care of that for you, we don’t want your blister to get infected’ zei ze terwijl ik stomverbaasd opkeek.

Naast de onuitputtelijke motivatie die lijkt te heersen in dit team zijn de resultaten veelbelovend. Mijn PR op een 20 minuten test was 1:56:6. Ik zit hier nog geen twee maanden en mijn eerste 6k score was 1:53:0. Ik ga ervan uit dat ik me nog meer zal verbeteren gedurende dit semester. We trainen dan ook 20 uur per week en elke dag is een wedstrijd. Je zou er haast moe van worden. Minstens een van de twee trainingen per dag bevat afstandjes die we seatracen tegen en met elkaar. Toch wordt er na elke training in de bespreking gezegd dat we racen om gewend te raken aan de spanning en ‘wat er allemaal bij komt kijken’, maar dat we elkaar als teamgenoten motiveren en niet proberen af te maken. Op het water zijn we ‘killers’, buiten de boot moeten we elkaar beschermen.

Al die sentimentele Nike quotes die me om de oren vliegen maken me soms toch wel een beetje aan het lachen. Ik kan vooral geen pokerface behouden als wederom een van de vijftig meisjes jarig is en we ‘Happy Birthday’ zingen met het ‘hook ‘em horns’ teken (het rock-teken met je hand) in de lucht, waarna we afsluiten met een yel. Aan de ene kant bespot ik de absurde Amerikaanse sportsfeer die ik om me heen ervaar en aan de andere kant is het toch wel heel mooi hoe mensen zo gepassioneerd kunnen zijn over het teambestaan.

600 km – 12 provincies – 24 uur: wat een tocht!

600 km – 12 provincies – 24 uur: wat een tocht!

Wat een tocht! 600 km in 24 uur langs alle 12 de provincies lijkt bijna onmogelijk. 90% van de mensen waaraan we dit vertellen gelooft niet dat je lichaam hier fysiek toe in staat is. Hierbij ons verhaal over de fantastische tocht ‘De Ronde van Nederland’. Dagen...

Lees meer
Vlotverhalen: Balthasar

Vlotverhalen: Balthasar

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Balthasar die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug!KenmerkenBalthasar is te herkennen aan zijn feloranje oproei jasje. Het is een van de...

Lees meer
Vlotverhalen: Frits

Vlotverhalen: Frits

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Frits die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. Open dagNa een open dag bij roeicentrum Berlagebrug was Frits verkocht. Hij was met zijn...

Lees meer
Vlotverhalen: Anna Mol

Vlotverhalen: Anna Mol

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Wij spreken met Anna Mol die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. Het eerst wat Anna zei tijdens ons gesprek is “je kan het roeien zo gek maken als...

Lees meer
Even voorstellen: David Jonker

Even voorstellen: David Jonker

De trouwe lezer van de TopRow blog heeft zijn naam al eens voorbij zien komen; David Jonker. Normaliter neemt hij de interviews af, maar dit keer staat hij zelf in de spotlight. Ik sprak met de “meest veelzijdige werknemer” van onze organisatie. Wie als instructeur...

Lees meer
Even voorstellen: Louise van Giezen

Even voorstellen: Louise van Giezen

“Zwitserse klokje”Louise werkt nu twee jaar bij Toprow. Ze is ooit geïntroduceerd door de huidige hoofdinstructeur Merel. Zij kennen elkaar van het junior roeien bij KR&ZV het Spaarne. Louise was begonnen als junior wedstrijd roeister maar na 2 jaar vond ze het...

Lees meer
Vlotverhalen: de drie Musketiers

Vlotverhalen: de drie Musketiers

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij drie dames die roeien bij Roeicentrum Berlagebrug. Dit vlotverhaal gaat over Lidwien, Marianne en Anneke. Lidwien is ooit begonnen...

Lees meer
Even voorstellen: Floris van de Ruit

Even voorstellen: Floris van de Ruit

Dit is Floris, een vrolijk, altijd lachende instructeur maar ook op een goede manier perfectionistisch. De geschiedenis van FlorisFloris is als peuter matroos begonnen met zeilen. Op 2 jarige leeftijd stond hij met een oranje reddingsvest om zijn nek klaar om de boot...

Lees meer
Vlotverhalen: Chris Berger

Vlotverhalen: Chris Berger

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij met Chris Berger, die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug. RoemeniëEen lange tijd geleden was er een jongen van 14 jaar die wilde...

Lees meer
Vlotverhalen: Jacqueline

Vlotverhalen: Jacqueline

In de rubriek ‘Vlotverhalen’ interviewen we elke keer iemand die geroeid of gezeild heeft bij een van onze locaties. Dit keer spreken wij met Jacqueline, die roeit bij Roeicentrum Berlagebrug.  AvondvierdaagseJacqueline roeit nu zo’n zes jaar bij Roeicentrum...

Lees meer
Even voorstellen: Reinier Calkhoven

Even voorstellen: Reinier Calkhoven

Dit is Reinier, een spontane, bescheiden zeilinstructeur met gevoel voor humor. JongReinier is begonnen op 7-jarige leeftijd met zeilen. Voor de lezers die onbekend zijn met de leeftijd waarop je mag beginnen met optimist zeilen bij het Watersportcentrum. Bij het...

Lees meer
Vladimir Putin verrassende winnaar online NKIR

Vladimir Putin verrassende winnaar online NKIR

Tijdens de online NKIR heeft Vladimir Putin uit Moskou bij de zware mannen de snelste tijd neergezet. Dit tot grote verbazing van de internationale sportwereld. Door Covid-19 was de organisatie van de NKIR dit jaar gedwongen om de wedstrijd online te organiseren...

Lees meer
Welkom TopRow Melbourne

Welkom TopRow Melbourne

Midden in de chaos dat 2020 is, viert Toprow de opening van een nieuwe locatie in Melbourne, Australië. De eerste Australische roeiers zullen op 4 November te water gaan, 8 maanden na de origineel geplande opening van de locatie, wat helaas was uitgesteld door de...

Lees meer
Even voorstellen: Harriet Lowe

Even voorstellen: Harriet Lowe

Als je al een keer bij onze locatie in Londen hebt geroeid zal je haar vast herkennen, dit is Harriet. Sinds 2018 versterkt zij ons team, waar ze meteen in het diepe is gegooid vlak na de opening van onze Toprow Putney locatie.Wat begon als een zomerbaantje werd na...

Lees meer
Even voorstellen: Aster Verhagen

Even voorstellen: Aster Verhagen

Dit is Aster, een spontane, lieve en altijd vrolijke zeilinstructrice. Aster is een prachtig voorbeeld van een door het watersportcentrum opgeleide zeilinstructrice. Dit zal ik uitleggen. De moeder van Aster begon 13 jaar geleden met een Valk cursus bij het...

Lees meer
Vlotverhalen: Jeanine Zoet

Vlotverhalen: Jeanine Zoet

Jeanine is afgelopen september eindelijk begonnen met zeilen, geïnspireerd door haar opa vele jaren geleden. Haar late start komt doordat haar vader nooit heeft leren zeilen. Hierdoor is de sport nooit overgedragen. In deze semi-lockdown door Covid-19 was het tijd om...

Lees meer
Laat het lichte roeien niet dood bloeden!

Laat het lichte roeien niet dood bloeden!

Het lijkt inmiddels definitief: het lichtgewicht roeien wordt door het IOC geschrapt van de olympische kalender. Binnen het Nederlandse (studenten)roeien is het sinds dat deze aankondiging in 2016 werd gedaan opmerkelijk stil gebleven. Ik vroeg me dan ook af: wordt er...

Lees meer
NLroei start nieuwe RoeiBond

NLroei start nieuwe RoeiBond

Voor NLroei lezers komt het niet als een verrassing: het mediaplatform start een nieuwe RoeiBond.  De afgelopen maanden werd de berichtgeving op het populaire platform gedomineerd door aanvallen op het bestuur van de KNRB. Nu is de maat vol voor de redactie.  Beoogd...

Lees meer
Een guerrilla aanval op de Sporthallen

Een guerrilla aanval op de Sporthallen

Van de NKIR organisatie tot deelnemers of roei-partners, in deze blogreeks nemen wij een kijkje achter de schermen. Hoe wordt de NKIR voorbereid? Hoe ziet de NKIR eruit door hun ogen? Deze week praten wij met de voorzitter van de NKIR organisatie, Jesse Bergman. ...

Lees meer
Even voorstellen: Will Golding

Even voorstellen: Will Golding

Zoals zoveel mensen in onze sport, begon Will niet als roeier. In plaats daarvan beoefende hij naast crosscountry ook voetbal en rugby, "niet bijzonder goed", zoals hij het zegt. Na zijn eerste jaar aan de University of East London kwam hij tot de conclusie dat hij te...

Lees meer
Inclusiviteit in de roeisport

Inclusiviteit in de roeisport

Onlangs kwam in Amerika de film 'A most beautiful thing' uit. De roeiers uit deze documentaire trokken eind jaren ’90 als eerste Afro-Amerikaanse roeiteam van een middelbare school, veel bekijks bij roeiwedstrijden. Ook de Nederlandse roeiwereld is vrijwel geheel...

Lees meer