[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”3.22″][et_pb_row _builder_version=”3.25″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.25″ custom_padding=”|||” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text _builder_version=”3.27.4″]<\/p>\n
\nIn tijden van winterse omstandigheden in Nederland, vliegt iedereen traditiegetrouw naar het mooie Sevilla. Eindelijk weer roeien in een boot onder de stralende zon (en een biertje voor de hardwerkende coach). Voor Indonesi\u00eb zit een trainingskamp naar Sevilla er niet zo een-twee-drie in. Maar trainen in Indonesi\u00eb is ook zo gek nog niet.<\/em><\/p>\n Ge\u00efnspireerd door alle mooie trainingkamproeifilmpjes die mijn Facebook vullen, heb ik de afgelopen week een filmpje gemaakt van een standaard trainingsdag hier op de berg.<\/em><\/p>\n [\/et_pb_text][et_pb_image src=”https:\/\/toprow.com\/wp-content\/uploads\/2017\/11\/Schermafbeelding-2015-02-15-om-17.14.18-1024×598.jpg” align_tablet=”center” align_last_edited=”on|desktop” _builder_version=”3.23″][\/et_pb_image][et_pb_text _builder_version=”3.27.4″]<\/p>\n \nDe twee jaargetijden\u00a0 <\/strong><\/p>\n Indonesi\u00eb kent niet vier, maar slechts twee seizoenen: musin panas (letterlijk: het hete seizoen) en musin hujan (letterlijk: het regenseizoen). Maar op \u00e9\u00e9n dag op de berg in Indonesi\u00eb lijken wel alle Nederlandse seizoenen langs te komen. Als ik wakker word en vanuit mijn huis door de theeplantages naar het meer rijd, blaas ik nog ademwolkjes in de lucht; maar de eerste zonnestralen beloven veel goeds. Rond een uur of acht is het heerlijk. De zon schijnt en het kwik loopt op tot een zomerse dertig graden. Maar net als je denkt dat het een prachtige dag gaat worden, gaat het regenen (indo-style; dat is een hoop water per bui) en daalt het kwik aanzienlijk. \u2019s Nachts hebben we zelfs twee dekens nodig, want op 1500 meter hoogte wordt het behoorlijk fris.<\/p>\n De ochtend<\/strong><\/p>\n Waar we in Nederland geneigd zijn om, in het beperkt aantal trainingen dat beschikbaar is, techniek en fysiek te combineren in \u00e9\u00e9n training, werkt dat hier niet zo goed. Dus splitsen we het hier op. Eerst techniek en daarna een tweede training gericht op fysiek. Door per training een duidelijk doel te hebben, is er veel meer focus, en – vooral – geen excuus om niet hard door te trappen.<\/p>\n Tijdens de eerste techniektraining mogen speedcoaches en stopwatches niet mee het water op, de nadruk ligt op gevoel. Ik vaar gedurende het uur rondjes op het meer en val de roeiers lastig met technische aanwijzingen. Nu is de Indonees van nature niet heel kritisch ingesteld; de ambitie stopte al snel na het bereiken van watervij roeien. En met twintig roeiers tegelijkertijd het water op, ben je per training per roeier slechts een paar minuten beschikbaar. Het duurde dan ook even voordat de roeiers doorhadden dat je ook jezelf kunt verbeteren en daar niet perse een coach voor nodig hebt die zegt wat je moet doen. Tegenwoordig zie ik de roeiers soms al pimanovend aan komen varen; hebben ze zelf besloten. Waar je als coach al niet blij van kan worden.<\/p>\n De tweede training varen we op doelsnelheid en competitief. Geen oefeningen, gewoon straf doorvaren en dan hopen dat ze iets van de techniek van de eerste training meenemen.<\/p>\n Ik stuur geen beelden mee van de rit op weg naar huis voor de lunch, maar denk pruttelende vespa, thee- en rijstvelden en op de achtergrond bergen. Oh ja, en zon, veel zon.<\/p>\n [\/et_pb_text][et_pb_image src=”https:\/\/toprow.com\/wp-content\/uploads\/2017\/11\/Schermafbeelding-2015-02-15-om-17.14.46-1024×573.jpg” align_tablet=”center” align_last_edited=”on|desktop” _builder_version=”3.23″][\/et_pb_image][et_pb_text _builder_version=”3.27.4″ z_index_tablet=”500″]<\/p>\n